اينكه برخى از افراد با انجام يكى دو بار رگ زدن باز اظهار ناراحتى مىكنند به همين دليل است . گاه لازم است در رگ زدن مقدارى خون همراه با خلط در بدن باقى گذاشت تا توان بيمار براى رگ زدن بعدى حفظ گردد . در موارد گوناگونى بايد جانب احتياط را رعايت كرده و از رگ زدن پرهيز نمود . مثلا در هنگام قى كردن ( استفراغ ) و بعد از آن نبايد رگ زدن صورت پذيرد . زنان باردار بايد از رگ زدن اجتناب ورزند چرا كه ممكن است باعث مرگ جنين گردد . البته در مواردى كه چاره‌اى جز رگ زدن نيست زنان باردار نيز بايد مورد عمل قرار گيرند . در حالت عادت ماهانه نيز بهتر است از رگ زدن پرهيز شود مگر در مواردى كه غلبهء خون در حدى است كه بيم خطرى براى بيمار مىرود . هنگام غلبهء خون و افزايش آن فصد كردن ضرورى است و زيانى در بر ندارد . در موارد غلبهء سودا نيز پس از آنكه اسهال سوداوى به حال بيمار سودى نبخشيد ، رگ زدن بلامانع است . اگر افرادى پيدا شوند كه خلطهاى مزاحم در بدنشان بسيار زياد و گسترده است ، رگ زدن باعث بهبود آنها نخواهد شد بخصوص اگر اين خلطها خام و ناپخته باشند . ابتدا بايد به تخليهء اخلاط بيمار پرداخت ، سپس باقيماندهء خلط را به وسيلهء فصد بيرون كشيد . در مواردى كه بيمار دچار تب است ، بخصوص تب‌هاى عفونى ، بايد از رگ زدن اجتناب ورزيد . مگر آنكه در هنگام تب‌هاى غير عفونى ، به مقدار كم خون گرفته شود ، و رگ زدن بعدى پس از نابودى تب صورت پذيرد . پس در هنگام تب و لرز شديد هم بايد هيچ‌گاه اقدام به فصد نشود .